براي معلومات بيشتر در مورد حقوق اطفال حوزه غرب كشور، وضعيت تعليم و تربيه و ساير امور مربوط به نوجوانان افغان می توانید  به ايميل   Rafamagazine.wais@gmail.com تماس گرفته و نوجوانان را در راه روشنایی علم یاری رسانید.

     هشت سال کار خستگی ناپذیر مجله رفاه نوجوانان

  از آنجائیکه رسانه ها در تغییر فرهنگ و سلوک جامعه نقش دارند، لازم است تا  از آن به حیث وسیله ترقی، پیشرفت و وحدت ملی در سراسر کشور محبوب ما افغانستان استفاده کنیم؛ زیرا رسانه ها به عنوان رهنما، معلم و نگهبان عمل می کنند. هر چند که بعد ها نقش های تفریحی و سرگرم کننده نیز به آن افزوده شده است و امروز نقش مهم را برای رسانه ها قائل شده اند که این نقش ها در گذشته و زمانی که رسانه ها  متولد نشده بودند، از طریق نهاد های محلی( سبق خوانی ها، جارچین های سرچوک و... ایفا می شدند تا اطلاعات به صورت شفاهی و سینه به سینه انتقال کند؛اما با تولد رسانه ها یکی پس از دیگری، این نقش ها شکل منظم و علمی را به خود اختیار کرد.

      از جمله  انواع رسانه ها، رسانه های نوشتاری مستقل در تمام زمان ها با  بی توجهی و کم توجهی حاکمان  مواجه بوده و رسانه های نوشتاری دولتی زیادتر به توصیف یک طرفه می پرداختند. در حال حاضروضعیت مطبوعات و کتاب خوانی در جامعه ما کمرنگ بوده و کمتر دیده شده که در مجالس رسمی و یا شخصی صحبت های با هم پیوسته و علمی و منطقی باشد و بیشتر از روی عواطف و یا گروه گرائی ها و قوم پرستی است که این همه تاثیر عدم فرهنگ مطالعه و آگاهی از عمق قضایای گذشته و حال می باشد و نمی تواند آیندۀ درخشان را به ما نوید دهد، از همین سبب است که تیراژ بلند و توزیع نشده رسانه های نوشتاری در دکان های عطاری برای خریطه استفاده می گردد و این یک صدمه بزرگی به پیکر ادامۀ کار رسانه های نوشتاری که در حقیقت سخن به یاد ماندنی است، می باشد.

  با وجود این همه نا بسامانی ها و با تحلیل از وضعیت نوجوانان ولسوالی ها و شهر های حوزه غرب کشور و در اولین روز های تولد رسانه ها  بعد از یک  دورۀ پر خم و پیچ( دهۀ 80)  که تازه رسانه ها قانونمند می شدند، کودک نُه سالۀ مجله رفاه نوجوانان را تاسیس و با آموختن روش های نوین خبر نگاری  گام نخستین و متین خود را به عوض بازی در کوچه برداشته ودر یک فرصت کوتاه این نشریه را به حیث زبان گویا فرهنگ اصیل افغانی با اندیشه توانمند سازی نوجوانان، در دورترین نقاط حوزه غرب کشور فرستاد و خودش نیز به آن محلات غرض تهیۀ گزارش سفر نمود و خطرات را قبول کرد تا اینکه در ارتقا ذهنی و بلند بردن سطح دانش شان خدمات بزرگی انجام داد و این راه را همچنان ادامه می دهد.چنانچه امروز در هر گوشه از ولایات فراه،غور، بادغیس، شهر و ولسوالی های ولایت هرات مجله رفاه نوجوانان مشترکین دایمی را با خود دارد و با بیان درد دل شان در راه حل مشکلات موجوده با مسوولین مربوط داخل تماس شده و راه حل های مناسب را نیز پیشکش می نماید. خوشبختانه ارایه طرح مکتب نرسنگ در بادغیس، بازسازی مکتب میرمن نازو فراه و ده ها پروژه مفید از جانب یونیسف و ارگان های دیگر از اثر گزارشات مجله رفاه نوجوانان بوده است. مسوول مجله عضویت  نهاد های خبر نگاری از جمله سفما( اتحادی] رسانه های جنوب غرب آسیا) را دارا می باشد.

   راه اندازی محافل فرهنگی و سیمینار های تعلیمی و ژورنالیستی برای صد ها تن از نوجوانان علاوه از دروس مکتب شان و انعکاس مطالب مجله از طریق صفحة انترنتی نیز جز کار دست اندرکاران مجلة رفاه نوجوانان می باشد.

   اکنون با قدم گذاشتن به پله هشتم عمر نشراتی خود سعی دارد تا با رهنمائی بزرگان راه ترقی و پیشرفت جامعه، چراغ علم و معرفت را در دست گرفته و با  نور ایمان از همین حالا، مسیر سعادت و رفاه را نشان دهد. هشت سال کار خسته گی نا پذیر مجلۀ رفاه نوجوانان در حقیقت مکتبی است برای آموزش  نوجوانان و گرایش ملی برای حفظ ارزش های اسلامی و ملی افغانان.

 ما انتظار داریم تا هر یک از فرهنگیان و اهل قلم با رهنمائی شان، ما دست اندرکاران مجله رفاه نوجوانان را یاری رسانند تا همه اطفال و نوجوانان که در واقع آینده سازان این مرز و بوم اند، از مزایای دانش روز بهره مند گردند. به امید موفقیت.                                                                       مدير مسوول 

شناسنامه مجله رفاه نوجوانان

رفاه نوجوانان در شرایط مطرح شد که وطن محبوب ما افغانستان تازه از جنگ رهایی یافت.

در همان وقت من طفلکی بودم نه ساله(میزان ۱۳۸۳هجری شمسی)که پا به عرصه مطبوعات ماندم. قبلاْ  در چهار سالگی شعر گونه های نا موزون می سرودم و در28 اسد آخرین جشن طالبان در تالار رادیو افغانستان در مسابقه شعر خوانی کشور شرکت و جوائز نیز گرفتم . عضو افتخاری انجمن شعرای کابل شدم و در مجالس شعر و ادب شرکت فعال داشتم . بعد از سال 1380 به محافل شعر و جشن های رسمی شعر می گفتم و در برنامه اطفال تلویزون سهم فعال داشتم . مستقیماً به صنف دوم در تهیه مسکن شهر کابل شامل مکتب شدم و سال بعد به صنف چهارم ارتقا نمودم . بعد ها بنابروظیفه پدرم به شهر پدری ام یعنی هرات باستان آمدم و حالا متعلم صنف دهم لیسه سلطان غیاث الدین غوری هرات هستم .

درسال 1383 به خانه کرایی واقع چهاراهی آمریت هرات زندگی می کردیم و پدرم به کابل رفت و آمد داشت؛ من که پسر کلان خانه بودم ، علاوه از دروس مکتب، کمپیوتر و انگلیسی را نیزمی آموختم ( البته قرآن کریم را دو سال قبل ختم و سالانه دو – سه مرتبه ختم می کنم ؛ از تصادفات زمان ، دفتر مطبوعاتی و فرهنگی آئینه در مقابل خانه ما واقع شد و من هم هر روز به آن مرکز می رفتم و در آنجا با خبر نگاران و فرهنگیان صحبت و به آن ها تبادل افکار می کردم و حتی در مسایل کمپیوتر و شکسته ، شکسته انگلیسی صبحت می کردم ؛ بالآخره عضو و همکار دفتر آئینه در هرات شدم و در مورد انترنت و سبک های ژورنالیسی شاگرد آن. در میزان 1383 با تحلیل از وضع نوجوانان قراء اطراف تصمیم گرفتم تا یک نشریه قلمی و بعداً به شکل فوتو کاپی به متعلمین به تیراژ 100 جلد چاپ کنم . شماره دوم به کمک دفتر آئینه و همکاری خوردسالان در مکتب و دفتر آئینه فوتو کاپی کردم و از شماره سوم تا شماره 16 دفتر IRC مقیم هرات به تیراژ 1200 جلد ، مجله ما را چاپ و همینکه امکانات آن دفتر محدود شد ، من به شکل خود کفا به همان ساحات ( هرات ، بلخ، غور ، بادغیس ، فراه و کابل ) آنرا توزیع کردم و مدت دو سال دفتر یونیسف در هرات در چاپ مجله ما را یاری رساند. اکنون شماره ۳۶ مجله رفاه نوجوانان را زیر کار دارم.

به همکاری ریاست عمومی سره میاشت کشور به کشور جاپان سفر رسمی 15 روزه داشتم . تشویق مقامات وزارت اطلاعات و فرهنگ ، اداره یونسف ، اتحادیه ژورنالیستان آزاد و سفما،همچنان برخی افراد و نهاد ها در راستای کار من مفید بوده و اکنون نیز می خواهم علاوه از کسب درجه عالی در مکتب به کار ژورنالیستی و خدمت به نوجوانان محروم پیشگام باشم .

اولین جواز کار برای نوجوانان کمتر از ۱۸ سال را سال ۱۳۸۷ توانستم با خلاقیت کاری از وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان بدست آورم و کار رسانه یی خویش را مشروعیت کاری بخشم.

همچنین عضویت اتحادیه رسانه های جنوب غرب آسیا و مرکز ژورنالیزم افغان را نیز دارم.

من از طریق مجله ام ورکشاپ های آموزشی را برای متعلمین مکاتب ولایت هرات(ادبیات،صلح خواهي و ژورناليزم تدوير نمودم.

یقین دارم که تهیه گزارش های مفید و قابل درک مطابق فرهنگ اصیل افغانی و اسلامی، ما را در راستای خدمت گذاری به انسان تشویق می کند تا درد جامعه خودرا به شیوه افغانی و با دستان افغانی درمان کرد . زمینه ترک کشور به من بار ها آماده شده ولی می خواهم در این کشور مبتکر و خلاق نو آوری های علمی و فرهنگی باشم . تمام رسانه ها و ادارات و افراد خبیر را دوستان واقعی خود می دانم و انسان با درک کسی است که خیر و منفعت آن به هم نوع اش برسد.

حالا از شما مي خواهم تا اين رسانه را كه در دورترين ساحات تاريك كشور نور علم را مي رساند،      همكاري نمائيد.

ویس احمد حکمت

موسس و مدیر مسوول مجله رفاه نوجوانان

حوزه غرب کشور