اطفال افغانستان

سرمقاله:

 زنگ مکتب و آرزوها

همزمان  با   به صدا در آوردن  زنگ مکتب     و آغاز سال تعلیمی نوجوانان    و   اطفال با شور  و  ولوله وارد مکاتب خویش   شده    و    دوباره    دروس خویش  را    شروع میکنند.

این آینده سازان که آرزوی خدمت    به افغانستان جنگزده را   دارند، ضرورت   به معلمین مسلکی   و ورزیده،  کتابهای   قابل   درک، صنوف مدرن،   لابراتوار و  کتابخانه  های مجهز دارند.

اطفال که  بدون  کتاب  و معلم مسلکی   در زیر آفتاب سوزان    و  یا خیمه ها   درس میخوانند، چطور میتوانند به آرزوی خویش   که همانا    رفاه  جامعه   و  پیشرفت افغانستان است ،  برسند؟

نوجوانان افغانستان که دارای استعداد    و   مهارتهای عالی میباشند،    به آنها    زمینه یشرفت    و ترقی مساعد نمیشود ولی با  وجود آن هم ما     شاهد بهترین      داکتران،   قاریان قرآن مجید ،   ساینس دانان    ،ریاضی دانان، ورزشکاران و   انجنیران  از  افغانستان هستیم.

لذا از وزارت محترم معارف خواهانیم تا  با جلب همکاری و کمکهای همه جانبه موسسات    و انجو های داخلی و خارجی  به اعمار مکاتب   بیشتر  و  تجهیز سپورتمینهای معارف آماده ساختن معلمان    به صورت مسلکی، تهیه کتب مدرن درسی، لابراتوار های مجهز و سایر لوازم مهم درسی بپردازند تا    گامی  باشد برای انکشاف  وضعیت تعلیم و تربیه،  ور نه وضعیت  بطی منجر به نابودی کشور مان خواهند شد.      مدیرمسوول

 

 

 

 

محترما!

برای استفاده از موضوعات ویب لاگ لطفاً به روی لینک موضوعات رفته و میتوانید با یک کلیک در بخش دلخواه تان رفته و از معلومات آن استفاده نمایید.

برای بهتر شدن ویب لاگ خواهان نظریات نیک تان هستیم.

 

بااحترام

معرفی مسوول مجله و ویبلاگ

بنده ویس احمد ولد انجینیر وکیل احمد در ۳ میزان ۱۳۷۴ در شهر پر آشوب و جنگ زده کابل در شرایط خون و جنگ دیده به جهان گشودم و در اولین سالگرد من طالبان کابل را به دست گرفتند . از سه سالگی شروع به خواندن و نوشتن کردم و در چهار سالگی شعر گونه های نا موزون می سرودم و در28 اسد آخرین جشن طالبان در تالار رادیو افغانستان در مسابقه شعر خوانی کشور شرکت و جوائز نیز گرفتم . عضو افتخاری انجمن شعرای کابل شدم و در مجالس شعر و ادب شرکت فعال داشتم . بعد از سال 1380 به محافل شعر و جشن های رسمی شعر می گفتم و در برنامه اطفال تلویزون سهم فعال داشتم . مستقیماً به صنف دوم در تهیه مسکن شهر کابل شامل مکتب شدم و سال بعد به صنف چهارم ارتقا نمودم . بعد ها بنابروظیفه پدرم به شهر پدری ام یعنی هرات باستان آمدم و حالا متعلم صنف هشتم لیسه تجربوی شهر هرات هستم .

درسال 1383 به خانه کرایی واقع چهاراهی آمریت هرات زندگی می کردیم و پدرم به کابل رفت و آمد داشت؛ من که پسر کلان خانه بودم ، علاوه از دروس مکتب، کمپیوتر و انگلیسی را نیزمی آموختم ( البته قرآن کریم را دو سال قبل ختم و سالانه دو – سه مرتبه ختم می کنم ؛ از تصادفات زمان ، دفتر مطبوعاتی و فرهنگی آئینه در مقابل خانه ما واقع شد و من هم هر روز به آن مرکز می رفتم و در آنجا با خبر نگاران و فرهنگیان صحبت و به آن ها تبادل افکار می کردم و حتی در مسایل کمپیوتر و شکسته ، شکسته انگلیسی صبحت می کردم ؛ بالآخره عضو و همکار دفتر آئینه در هرات شدم و در مورد انترنت و سبک های ژورنالیسی شاگرد آن. در میزان 1383 با تحلیل از وضع نوجوانان قراء اطراف تصمیم گرفتم تا یک نشریه قلمی و بعداً به شکل فوتو کاپی به متعلمین به تیراژ 100 جلد چاپ کنم . شماره دوم به کمک دفتر آئینه و همکاری خوردسالان در مکتب و دفتر آئینه فوتو کاپی کردم و از شماره سوم تا شماره 16 دفتر IRC مقیم هرات به تیراژ 1200 جلد ، مجله ما را چاپ و همینکه امکانات آن دفتر محدود شد ، من به شکل خود کفا به همان ساحات ( هرات ، بلخ، غور ، بادغیس ، فراه و کابل ) آنرا توزیع کردم که در نتیجه امروز تعداد زیادی از همکاران ما، گروه نویسندگان نوجوانان حوزه غرب کشور را ایجاد ، و من را به حیث موسس و مسؤل آن قبول کردند. ومن این وظیفه را بصفت کوچکترین موسس و مدیر مسؤل در جهان مطبوعات آن را به پیش می برم ؛ و اکنون شماره 22 مجله رفاه نوجوانان را زیر کار دارم.

به همکاری ریاست سره میاشت هرات به کشور جاپان سفر رسمی 15 روزه داشتم . تشویق مقامات وزارت اطلاعات و فرهنگ ، اداره یونسف ، اتحادیه ژورنالیستان آزاد و سفما،همچنان برخی افراد و نهاد ها در راستای کار من مفید بوده و اکنون نیز می خواهم علاوه از کسب درجه عالی در مکتب به کار ژورنالیستی و خدمت به نوجوانان محروم پیش گام باشم .

همچنین عضویت اتحادیه رسانه های جنوب غرب آسیا و مرکز ژورنالیزم افغان را نیز دارم.

من از طریق مجله ام ورکشاپ تعلیمی اساسات نویسندگی برای نوجوانان حوزه غرب تدویر نمودم.

یقین دارم که تهیه گزارش های مفید و قابل درک مطابق فرهنگ اصیل افغانی و اسلامی، ما را در راستای خدمت گذاری به انسان تشویق می کند تا درد جامعه خودرا به شیوه افغانی و با دستان افغانی درمان کرد . زمینه ترک کشور به من بار ها آماده شده ولی می خواهم در این کشور مبتکر و خلاق نو آوری های علمی و فرهنگی باشم . تمام رسانه ها و ادارات و افراد خبیر را دوستان واقعی خود می دانم و انسان با درک کسی است که خیر و منفعت آن به هم نوع اش برسد.

ویس احمد حکمت

موسس و مدیر مسوول مجله رفاه نوجوانان

حوزه غرب کشور